a
روند اخبار

معین شو (بمب خنده کیش در تهران)

 

معین شو | بمب خنده کیش در تهران

 

محققان می‌گویند افراد خندان به دلیل ترشح نوعی ماده شیمیایی در حال خنده، کسانی هستند که درد کمتری احساس می‌کنند. خنده درمانی در موارد زیر استفاده می‌شود:

کاهش استرس، تقویت سیستم ایمنی بدن، جلوگیری از بیماری و کاهش وزن. خنده درمانی نسبت به دارو درمانی بسیار مفیدتر است و در مدت کوتاهی می‌تواند بیمار را درمان کند.

 

  • تلفن هماهنگی و رزرو : ۰۹۰۱۱۰۳۱۰۰۳
  • خرید بلیط اینترنتی : www.iranconcert.com
  • صفحه اینستاگرام : https://instagram.com/moeinshow
  • آدرس : شهرک غرب، بلوار دریا، روبروی پارک دلاوران، سالن vip اندیشه معلم

 

پیش از همه این داروین بود که متوجه شد اگر از بروز نشانه‌ های یک هیجان مثلاً حالت بغض و غم جلوگیری کنیم احساس غم و اندوه کمتری خواهیم داشت. روان‌شناس مشهور قرن نوزدهم «ویلیام جیمز» که پدر علم روان‌شناسی نامیده می‌شود به یک نظر افراطی رسید و عنوان کرد که: «اگر یک نفر هیجانی را با صورتش بروز ندهد، اصلاً حسش نخواهد کرد». در حال حاضر به ندرت روان‌ شناسی را می‌توان یافت که با ایده ویلیام جیمز موافق باشد، اما شواهد چشم‌گیر جدیدی وجود دارد که به شکل‌ های دیگر بخشی از نظرات وی را تأئید می‌کند، مبنی بر اینکه احساسات تنها به مغز مربوط نیستند، بلکه به‌ عنوان‌ مثال حالت‌ های چهره نیز نقش قابل‌ توجهی در شکل‌گیری و تقویت هیجان‌ ها ایفا می‌کنند.

 

روان‌ شناسان دانشگاه کاردیف در ولز دریافتند افرادی که توانایی اخم کردنشان به‌ وسیلهٔ تزریق «بوتاکس» تحلیل رفته بود به‌ صورت میانگین «شادتر» از افرادی هستند که قدرت اخم کردن شان مختل نشده است. پژوهش‌ های بعدی نشان داد ناتوانی در بروزِ یک هیجان نه تنها از تأثیر روحی و درونی آن می‌کاهد بلکه توانایی تشخیص آن را نیز پایین می‌آورد. افرادی که با بوتاکس توانایی اخم کردن را از دست داده بودند جمله‌ های مربوط به «ناراحتی» و «غم» را کُندتر و سخت‌ تر می‌خواندند یا به عبارتی تأثیر احساسی کلمات غمگین را کمتر حس می‌کردند.

 

هیجان‌ انگیزترین پژوهش در این رابطه مربوط به پژوهشگران دانشگاه مانهیم آلمان است که حتی شرکت‌ کنندگان در آن انگیزهٔ اصلی پژوهش‌ گران را نمی‌دانستند. به شرکت‌ کننده‌ها گفته‌ شده بود شما در پژوهشی شرکت می‌کنید که قرار است میزانِ دشواریِ انجام کارها بدون استفاده از «دست» را بسنجد. سه گروه شرکت‌ کننده می‌بایست «مدادی» را به یکی از دو حالت زیر در طول آزمایش با دهانشان نگه می‌داشتند. به گروه نخست گفته شد مدادها را با لب خود نگه دارند که ناخواسته موجب می‌شد چهـره‌شان حالت اخم و ناراحتی به خود بگیرد. گروه دوم باید مداد را با دندان نگه می‌داشت (برای این عمل Risorius یا عضلهٔ خنده به گوشه‌ها جمع می‌شود) که ناخواسته حالت چهرهٔ خنـدان را ایجاد می‌کند و گروه سوم که گروه کنترل بود باید مداد را با دستی نگه می‌داشت که کار کمتری از آن می‌کشید. هر سه گروه می‌بایستی پرسش‌ های پرسش‌ نامه و همین‌ طور میزان دشواری این عمل را نمره می‌دادند. آخرین تکلیف برای این شرکت‌ کننده‌ها (که در واقع هدف اصلی پژوهش بود) نمره دادن به «میزانِ خنده‌دار بودنِ» یک کارتون کوتاه بود آن هم وقتی که که مداد را با دهان یا دندان نگه داشته بودند و طبیعتاْ چهره‌ شان ناخواسته حالت غم یا شادی به خود گرفته بود. همان‌ طور که انتظار می‌رفت گروهی که مداد را با دندان نگه‌داشته بود (گروه خندان) کارتون را بسیار خنده‌ دارتر ارزیابی کرده بود، بدون آن‌که شرکت‌ کننده‌ها کوچک‌ترین سرنخی از واقعیت ماجرا داشته باشند. چیزی که این یافته‌ها پیشنهاد می‌دهد این است که خندهٔ مصنوعی می‌تواند باعث شادی شود و حالت‌های صورت حتی اگر واقعاً منظور خاصی پشت شان نباشد می‌توانند به‌صورت معناداری خلق و خو و احساسات ما را تحت تأثیر قرار دهند.

 

” برای نمایش طرح در ابعاد واقعی روی عکس کلیک کنید “

به اشتراک گذاشتن با :
امتیاز به این مقاله

kushafaraz@gmail.com

بدون نظر

پیام بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.